Débeda, austeridade e devastación: chegou a quenda de Europa - Susan George

Ao igual que a peste no século XIV, o azoute da débeda foi migrando paulatinamente do Sur ao Norte. A Yersinia pestis do século XXI non se propaga a través das ratas infestadas de pulgas, senón do letal fundamentalismo neoliberal, infestado de ideoloxía. Antes, os seus adaís tiñan nomes como Thatcher ou Reagan; agora soan máis ben a Merkel ou Barroso. Pero a mensaxe, a mentalidade e a medicina prescrita son basicamente os mesmos. A devastación provocada por ambas as dúas pragas tamén é similar. Sen dúbida, rexístranse menos mortes relacionadas coa débeda en Europa hoxe en día que en África hai tres décadas, pero seguramente estase a causar un dano máis permanente ao que no seu día foron as prósperas economías europeas...

...Economistas laureados e de renome como Paul Krugman ou Joseph Stiglitz opinan que os líderes europeos sofren de encefalograma plano, mostran unha total ignorancia en materia de economía e están abocados a un innecesario suicidio económico...

...Son unha fervente europea e desexo que Europa prospere, pero isto non é Europa. En contra da nosa vontade, arrastróusenos a unha guerra de clases. A única resposta que lle queda á cidadanía está no coñecemento e a unidade. O que impuxo o 1 por cento pode ser revogado polo 99 por cento. Pero máis vale que nos deamos présa: o tempo estase a esgotar.

Ler artigo completo >>

O desastre económico actual era predicible

Vicenç Navarro, 26 de abril de 2013

Este artigo sinala que a crise tan profunda da economía española, co desemprego maior que existise ata agora, era doadamente predicible, como alertamos algúns autores xa dende o inicio da crise. As políticas neoliberais con recortes do gasto público, incluíndo o social, e diminución dos salarios, están a crear un problema enorme de falta de demanda doméstica, que non pode resolverse a base de maior endebedamento, resultado da carencia de crédito, este último consecuencia, á súa vez, da enorme concentración das rendas de capital e o seu excesivo crecemento a base de investimentos especulativos.

Uns poucos estivemos a dicir dende que se iniciou a crise que as políticas públicas que se están a aplicar durante estes anos de recesión son profundamente erróneas e están a levar aos países da Unión Europea (e moi en especial aos países da periferia da Eurozona) ao desastre. Como era predicible, os feitos que están a acontecer, co maior incremento do desemprego coñecido ata agora, están a mostrar que, por desgracia, levabamos razón.

En realidade, o problema co que nos enfrontamos é doado de entender e de resolver. Hoxe o sector privado da economía está paralizado ou en declive debido á falta de demanda e á escaseza de crédito para que as empresas e as familias poidan investir e/ou consumir. A evidencia diso é clara, robusta e abafadora. Ante esta situación, o único sector que pode estimular e facer crecer de novo á economía é o sector público. Así se saíu da Gran Depresión a principios do século XX en EUA e en Europa. En EUA, a Administración Roosevelt aumentou o investimento e o gasto público dun xeito moi notable, acentuándose mesmo máis co inicio e posterior desenvolvemento da II Guerra Mundial. En Europa foi este mesmo conflito o que creou un grande aumento do gasto e investimento públicos, que resolveu o problema da Gran Depresión.

A economía do ben común

Autor: Christian Felber

Hai algo que funciona máis aló do capitalismo e do comunismo. A economía do ben común, o modelo económico alternativo de Christian Felber, espertou un enorme interese en todo o mundo. Proba diso é que en menos dun ano, centenares de cidadáns, políticos, asociacións e empresas uníronse a esta iniciativa e non parece que isto vaia a acabar aquí.

Esta teoría está baseada, do mesmo xeito que unha economía de mercado, en empresas privadas e iniciativa individual. Con todo, a diferenza cos modelos anteriores estriba en que as empresas non se esforzan por competir entre elas para obter máis beneficio económico, senón que cooperan para conseguir o maior ben común para a sociedade no seu conxunto.

Neste revolucionario libro, bestseller en Austria e Alemaña, explícanse detalladamente os principais valores sobre os que se asenta o modelo auspiciado por Felber: dignidade humana, solidariedade, sostibilidade ecolóxica, xustiza social e democracia.

O obxectivo? Poñer freo á desigualdade social, á destrución medioambiental e á perda de sentido e democracia que reina nos nosos días. Apúntaste ao cambio?

economiadelbiencomún.org

Recomendo a lectura do artigo Economía do Ben Común: a utopía congruente publicado en eldiario.es

Artigo de Alberto Garzón sobre o actual modelo de crecemento económico

Este artigo foi publicado por Alberto Garzón Espinosa no xornal eldiario.es o 22 de febreiro de 2013.
Nel fai unha análise seria e rigorosa do modelo económico actual. Aínda que longo, paga a pena adicar uns minutos á súa lectura; a súa linguaxe sinxela permite ser lido por persoas sen grandes coñecementos de economía.

O modelo de crecemento económico do Partido Popular

O 13 de febreiro de 2013 o ministro de economía foi interpelado no Congreso para que explicase o modelo de crecemento da economía española trala crise. As súas palabras foron claras: "o modelo de crecemento da economía española é o que xa apunta a economía española hoxe, é un modelo baseado nas exportacións de bens e servizos". E despois engadiu que concretamente o crecemento viría polo lado dos "servizos non turísticos, que son normalmente servizos de alto valor engadido, nos cales compítese no mundo, como consecuencia basicamente do coñecemento. España ten un superávit e capacidade de competir, e iso é unha indicación clara do que dicía anteriormente. Ese é o modelo que nós queremos".

O ministro facía así referencia a un cambio cualitativo moi importante que está vivindo a economía española: o desprazamento desde un modelo dirixido polo endebedamento e a demanda interna (debt-led) cara a un modelo baseado na exportacións de bens e servizos (export-led). Pero, ademais, concretaba o ministro que se tratará de servizos de alto valor engadido, o que requirirá un nivel alto de cualificación dos traballadores. As preguntas que nos facemos son: é viable este modelo de crecemento? sobre que sectores reais aséntase?