Nova revista: Alternativas Económicas

Alternativas Económicas é unha cooperativa de traballo asociado cuxo obxectivo principal é a edición da revista Alternativas Económicas, de periodicidade mensual e dedicada á divulgación económica. A sociedade está integrada por xornalistas de longa traxectoria en El país, Público e El Periódico de Catalunya, e profesionais de distintos sectores, incluída a economía social.

A cooperativa inspírase no modelo xornalístico e societario que dende hai 32 anos desenvolveu a publicación francesa Alternatives Economiques. A cooperativa española e a francesa estableceron un acordo de colaboración, que inclúe intercambio de participacións e a publicación de contidos da edición gala.

Alternativas Económicas está dirixida por Andreu Missé, quen desenvolveu a súa actividade profesional en El periódico de Cataluña e en El país, durante os últimos 35 anos, nos que ocupou os postos de redactor xefe de Economía, subdirector e delegado en Bruxelas ata o pasado febreiro.

A redacción está integrada por Pere Rusiñol, ex redactor xefe de El país e adxunto á dirección do diario Público; Ariadna Trillas, ex responsable de Economía de El país Catalunya e directora adxunta do diario Ara ata o pasado novembro; e Mariana Vilnitzky, xornalista especializada en temas de economía social, con varios anos de traballo no mundo das cooperativas, e ex-redactora do Grupo La Nación de Bos Aires. Completan a sociedade, Joaquim Barriach, enxeñeiro, responsable da xestión; e Nadia Chehabi, licenciada e máster en periodismo, á fronte da área de mercadotecnia.

A nova publicación nace en España coa vocación de ampliar as súas actividades ao mundo de fala hispana no seu conxunto. Conta co apoio de máis de 30 socios colaboradores, entre os que figuran destacados profesionais do periodismo, a economía, a universidade e a economía social.

España está secuestrada

Publicado por Juan Torres López en Público.es o 19 de xullo de 2013

Supoño que a mellor expresión da liberdade dun país é a que efectivamente teñen os seus cidadáns. E, dende ese punto de vista, creo que se pode dicir que España non é libre. Polo menos, dende maio de 2010, cando José Luis Rodríguez Zapatero cambiou de política e puxo a España á orde dos capitais financeiros e dos seus representantes políticos mundiais.

Dende entón, os españois non gozamos de liberdade. Puidemos votar sen coaccións, ben é certo (aínda que sen entrar na natureza da lei electoral, do desigual acceso aos medios ou ao financiamento, ou nos privilexios dos distintos partidos en contenda polo voto), pero tamén o é que non podemos evitar que os nosos representantes elixidos tomen decisións manifesta e materialmente contrarias aos programas que votamos, ou que fagan o que se comprometeron a non facer cando nos pediron o voto. Cambiaron a Constitución sen consultarnos e aplican políticas opostas ás que constan nos seus programas electorais sen que teñamos xeito de impedilo.

O propio presidente Rajoy recoñeceu no Parlamento que nin el nin os españois somos libres, e a práctica totalidade dos demais deputados e deputadas asumiuno sen chiar, sen reaccionar e sen que lles caese a cara de vergoña por aceptar en silencio unha auténtica condición de simples mariachis.
Os españois non somos libres para decidir a política económica que queremos que siga o goberno, nin para establecer en beneficio de quen debe tomar as súas decisións.

Economía e ética

Artigo de Juan Torres López, publicado o 2 de xullo de 2013 en jovenesvedruna.org.

É cada vez máis frecuente que os problemas económicos se presenten como cuestións técnicas nos que a súa solución só require a decisión de expertos, de "tecnócratas" ou persoas moi especializadas. Evítase que sexa a xente normal e corrente a que decida sobre eles porque considérase que non está preparada e que, xa que logo, si decidise podería ocasionar perturbacións graves, un mal funcionamento da maquinaria económica, máis ou menos como sucedería si calquera de nós que non tivese os coñecementos adecuados se empeñase en arranxar o seu reloxo ou calquera aparello máis ou menos complicado.

Iso é o que sucede, sobre todo, cando se fala de cuestións monetarias. De feito, os bancos centrais (como en Europa o Banco Central Europeo) que son as máximas autoridades nesa materia e que gozan dun poder case omnímodo, son desde hai tempo independentes dos gobernos ou parlamentos e os seus directivos noméanse facendo crer á xente que se trata de técnicos que non toman decisións "políticas". Equiparando, ademais, o "político" ao caprichoso da xente ou os gobernos.

Pois ben, esta é unha das mentiras máis grandes que acompaña ao discurso e á política económica do noso tempo.

Salvemos Galicia da megaminaría!

Lo que debes saber para que no te roben la pensión

O que debes saber para que non che rouben a pensión 

Vicenç Navarro, Juan Torres López

Este libro trata de poñer as cousas no seu sitio explicando da forma máis clara posible o que hai detrás de todo ese catastrofismo.

Hai xa anos que se iniciou un claro ataque ás pensións públicas, un dos dereitos máis apreciados pola poboación. Para iso difundiuse ata a saciedade un discurso catastrofista que a base de ser repetido calou fondo na xente: a sociedade faise vella e dentro duns anos non haberá traballadores abondo para financiar as pensións, así que convén subscribir canto antes fondos privados.

Estas ideas adóitanse presentar acompañadas de informes sesudos que auguran un déficit insoportable para a Seguridade Social e a súa gran difusión mediática fai que a opinión pública remate por crer que o seu futuro está no aire.

A realidade é que este discurso carece de fundamento científico, está moi ideoloxizado, preséntase sen probas e, ata o momento, todas as súas predicións foron desmentidas polos feitos. Para disimulalo, siléncianse as análises dos que demostran que a viabilidade e o futuro das pensións teñen que ver con outros factores, que non se teñen en conta para poder xustificar así a súa progresiva privatización.

Vía Lecturalia.com

O desastre económico actual era predicible

Vicenç Navarro, 26 de abril de 2013

Este artigo sinala que a crise tan profunda da economía española, co desemprego maior que existise ata agora, era doadamente predicible, como alertamos algúns autores xa dende o inicio da crise. As políticas neoliberais con recortes do gasto público, incluíndo o social, e diminución dos salarios, están a crear un problema enorme de falta de demanda doméstica, que non pode resolverse a base de maior endebedamento, resultado da carencia de crédito, este último consecuencia, á súa vez, da enorme concentración das rendas de capital e o seu excesivo crecemento a base de investimentos especulativos.

Uns poucos estivemos a dicir dende que se iniciou a crise que as políticas públicas que se están a aplicar durante estes anos de recesión son profundamente erróneas e están a levar aos países da Unión Europea (e moi en especial aos países da periferia da Eurozona) ao desastre. Como era predicible, os feitos que están a acontecer, co maior incremento do desemprego coñecido ata agora, están a mostrar que, por desgracia, levabamos razón.

En realidade, o problema co que nos enfrontamos é doado de entender e de resolver. Hoxe o sector privado da economía está paralizado ou en declive debido á falta de demanda e á escaseza de crédito para que as empresas e as familias poidan investir e/ou consumir. A evidencia diso é clara, robusta e abafadora. Ante esta situación, o único sector que pode estimular e facer crecer de novo á economía é o sector público. Así se saíu da Gran Depresión a principios do século XX en EUA e en Europa. En EUA, a Administración Roosevelt aumentou o investimento e o gasto público dun xeito moi notable, acentuándose mesmo máis co inicio e posterior desenvolvemento da II Guerra Mundial. En Europa foi este mesmo conflito o que creou un grande aumento do gasto e investimento públicos, que resolveu o problema da Gran Depresión.

Ignacio Ramonet: "Chegou a hora de reinventar a política e o mundo"

Vía eldiario.es

Ignacio Ramonet (Redondela, 1943), é un dos pensadores máis lúcidos dos últimos tempos. Instalado en París dende 1972, sociólogo e semiólogo, especialista en xeopolítica, profesor de Teoría da Comunicación, sagaz xornalista, a súa forma de mirar e interpretar a modernidade e, por extensión, a globalización, fai das súas ideas un punto de inflexión necesario contra o pensamento dominante. Diario Kafka falou con el sobre a actualidade política, a crise e os emerxentes movementos sociais, Europa e o porvir.

"... estes partidos (os de esquerdas) están comprometidos con esta mesma política conservadora que eles foron os primeiros en aplicar..."

"... O movemento do 15M, non obstante, é o reflexo da derruba xeral de todas as institucións (Coroa, xustiza, Goberno, oposición, Igrexa, autonomías...). Nese sentido, é o máis positivo que aconteceu na política española dende o final do franquismo. O máis fresco e innovador..."

".... Só dende hai trinta anos -ou sexa, nada nunha historia de séculos-, o mercado quixo expulsar o Estado do campo da economía. Hai que volver ao sentido común, a un keynesianismo razoable: tanto Estado como sexa necesario e tanto mercado como sexa indispensable. A proba evidente do fracaso do sistema neoliberal actual son os axustes e rescates que demostran que os mercados non son capaces de regularse por si mesmos. Autodestruíronse pola súa propia voracidade. Ademais, confírmase unha lei do cinismo neoliberal: privatízanse os beneficios pero socialízanse as perdas..."

"... A socialdemocracia fracasou porque ela mesma participou na liquidación do Estado de benestar, que era a súa principal conquista e o seu gran sinal de identidade..."

Entrevista completa

Sampedro, Apóstolo do 15M

Vía rtve.es

O día no que se cumpría o primeiro aniversario do movemento #15M recibimos a José Luis Sampedro, unha das mentes máis lúcidas do país e faro ideolóxico para o descontento social. Sampedro abríunos as portas da súa casa e falounos da situación económica, da perda de valores, da súa obra literaria, do pensamento crítico e mesmo da súa propia morte. Un sabio sen tabús, vitalista, que creía nunha morte bonita e digna, el tiña esa ambición. Un programa imprescindible para estes tempos.

Carne cruda - Sampedro, Apóstol del 15M - 15/05/12

Lo llamaban democracia - Colectivo Novecento

Quen ía imaxinar naquel setembro de 2008 que a caída de Lehman Brothers daría inicio, non só á grave crise económica que estamos a sufrir, senón tamén a unha crise política na que xa se cuestiona o réxime emanado da Constitución de 1978. Neste libro, con rigor e compromiso, explícanse de xeito accesible as claves económicas e políticas que marcan este proceso, así como os inmediatos dilemas que se formulan.

Viñetas e fotografías das últimas resistencias cidadás acompañan os textos deste primeiro libro conxunto do Colectivo Novecento, no que supón unha suxestiva reivindicación da política como o mellor modo de recuperar a democracia.

Colectivo Novecento é un grupo que trenzou a súa amizade fai xa quince anos no seo dunha asociación universitaria, Economía Alternativa. Uns e outras seguiron vías moi diversas nas súas inquietudes políticas e profesionais. Hai un ano decidiron crear o blog de economía crítica e pensamento político: www.colectivonovento.org

Nesta plataforma pódense encontrar materiais complementarios (bibliografía, gráficos, actualizacións) a algúns dos textos deste libro.

Índice e presentación

Vía Icaria Editorial

É a Renda Básica unha utopía?

Juan Antonio González – Attac Oviedo

(...) Nestes tempos que corren, sería unha ilusa utopía establecer unha Renda Básica (RB) na España actual? Non debemos falar de ilusións utópicas cando unha RB xa existe nalgúns países como Alaska ou Irán (aínda que neste último caso a renda vai destinada á familia e non ao individuo); non debemos facelo porque en España, dous estatutos de autonomía recollen unha "renda mínima de cidadanía" (o catalán e o valenciano), non debemos facelo cando o Parlamento Vasco aproba con amplo consenso político, un relatorio sobre a RB, para que unha comisión de traballo a examíne. En fin, non debemos facelo cando o 28 de abril de 2009 créase unha subcomisión parlamentaria nas Cortes españolas para o estudo da viabilidade da implantación dunha RB.(...)

(...) En España sobreviven no 2011, dez millóns de pobres. A marzo do 2013, as dez primeiras fortunas do este país (repito só as dez primeiras) son homes e mulleres que atesouran preto dos noventa e dous mil millóns de dólares, un remanente bastante parecido á actual fraude fiscal, unha cantidade de diñeiro que acabaría coa severa pobreza neste país. Previa reforma fiscal, existe diñeiro suficiente para financiar unha RB; máis aínda, si tal reforma se puxese en marcha e aflorase o diñeiro "B", poderíase levar a término a RB sen que fose necesario unha maior presión fiscal, tan só é cuestión de vontade política. Un pacto social debe ser instrumentado recoñecendo que o mercado por si só non é unha alternativa á distribución da renda.

Ver artigo completo >>

Rede Renda Básica

Como os bancos nos rouban

Unha nena de 12 anos explica claramente como os bancos nos rouban e estafan coa axuda dos gobernos

Experiencias de finanzas éticas desafían á banca tradicional en Andalucía

Artigo publicado por Ana Carretero el eldiario.es

Foto: Julio Albarrán / ZEMOS98 CC-NC-SA

Na Comunidade Autónoma estanse dando casos como o da cooperativa Coop57 ou a banca ética Fiar. Fiar prestou un total de 3.127.000 euros a empresas andaluzas e extremeñas desde 2009.

Prestan diñeiro, pero non son bancos nin financeiras de créditos rápidos nin caixas de aforro. Non se rexen por índices financeiros coñecidos como o Euríbor. Funcionan de xeito asembleario e son os seus integrantes quen deciden quen forma parte da cooperativa, que interese dáse aos seus socios aforradores ou que préstamos concédense. Para entender como funcionan pode ser moi ilustrativo o caso de Eduvigis, unha veciña de 65 anos do barrio do Zaidín granadino que ata fai un ano confiara os aforros de toda a súa vida a Bankia. "Cando me decatei dos problemas financeiros da entidade, decidín sacar o meu diñeiro do banco e comezar a formar parte como socia ahorradora de Coop57", explica.

Como ela, un total de 150 persoas aportan os seus aforros a esta entidade en Andalucía, que xunto coas 28 cooperativas que a integran, son as responsables do financiamento dun crecente grupo de empresas andaluzas nun momento no que a banca tradicional pechou o grifo do crédito. "Coop57 comezou a súa actividade na comunidade en 2008, pero a medida que a crise vaise agravando, cada vez son máis os cidadáns e as empresas que se interesan por esta iniciativa", conta Óscar García, socio de Coop57 Andalucía.

Internet: un bo aliado para lograr avales colectivos

A economía do ben común

Autor: Christian Felber

Hai algo que funciona máis aló do capitalismo e do comunismo. A economía do ben común, o modelo económico alternativo de Christian Felber, espertou un enorme interese en todo o mundo. Proba diso é que en menos dun ano, centenares de cidadáns, políticos, asociacións e empresas uníronse a esta iniciativa e non parece que isto vaia a acabar aquí.

Esta teoría está baseada, do mesmo xeito que unha economía de mercado, en empresas privadas e iniciativa individual. Con todo, a diferenza cos modelos anteriores estriba en que as empresas non se esforzan por competir entre elas para obter máis beneficio económico, senón que cooperan para conseguir o maior ben común para a sociedade no seu conxunto.

Neste revolucionario libro, bestseller en Austria e Alemaña, explícanse detalladamente os principais valores sobre os que se asenta o modelo auspiciado por Felber: dignidade humana, solidariedade, sostibilidade ecolóxica, xustiza social e democracia.

O obxectivo? Poñer freo á desigualdade social, á destrución medioambiental e á perda de sentido e democracia que reina nos nosos días. Apúntaste ao cambio?

economiadelbiencomún.org

Recomendo a lectura do artigo Economía do Ben Común: a utopía congruente publicado en eldiario.es

A declaración de impostos sáelle a Apple a devolver en España

Artigo publicado por Miguel Jiménez en El País

A empresa das Apple Stores non pagou impostos en 2011 tras multiplicar por 14 os ingresos.

Os beneficios das vendas en España concéntranse en Irlanda.

Pese á crise, as vendas de Apple continúan crecendo a toda máquina en España. En España? En realidade, a empresa factura a inmensa maioría das vendas desde Irlanda, co que apenas tributa ao fisco. Coa apertura das Apple Store, as tendas propias da firma da mazá, había a posibilidade de que unha maior parte do beneficio que lograse no mercado español tributase aquí. Pero non será así. Á sociedade que xestiona as tendas propias de Apple a declaración do imposto de sociedades saíulle a devolver en 2011 tras multiplicar por 14 as súas vendas. A firma compra a unha sociedade de Apple en Irlanda os produtos a un prezo tal que a comercialización apenas lle deixa marxe nin beneficios e, en consecuencia, tampouco tivo que pagar impostos.

Apple opera en España principalmente a través de dúas sociedades: Apple Marketing Iberia e Apple Retail Spain. A primeira é a que vende a terceiros e a segunda a que opera as Apple Stores, as tendas propias. Ata agora, as vendas a través de terceiros son moito maiores, pero Apple as factura desde Irlanda e a sociedade española cobra só unha mínima comisión coa que fai fronte aos seus gastos. Na memoria das contas de 2010, a empresa explicaba que esa comisión era do 1%, unha explicación que na última memoria desapareceu despois de que EL PAÍS publicase que Apple factura desde Irlanda o 99% das súas vendas en España.

En 2011, os ingresos das comisións por vendas de Apple Marketing Iberia creceron un 27%, de 13.945 a 17.747 millóns de euros. Si a comisión segue sendo do 1%, iso significa que as vendas de Apple en España a través desa filial disparáronse aos 1.775 millóns en 2011.

Artigo de Alberto Garzón sobre o actual modelo de crecemento económico

Este artigo foi publicado por Alberto Garzón Espinosa no xornal eldiario.es o 22 de febreiro de 2013.
Nel fai unha análise seria e rigorosa do modelo económico actual. Aínda que longo, paga a pena adicar uns minutos á súa lectura; a súa linguaxe sinxela permite ser lido por persoas sen grandes coñecementos de economía.

O modelo de crecemento económico do Partido Popular

O 13 de febreiro de 2013 o ministro de economía foi interpelado no Congreso para que explicase o modelo de crecemento da economía española trala crise. As súas palabras foron claras: "o modelo de crecemento da economía española é o que xa apunta a economía española hoxe, é un modelo baseado nas exportacións de bens e servizos". E despois engadiu que concretamente o crecemento viría polo lado dos "servizos non turísticos, que son normalmente servizos de alto valor engadido, nos cales compítese no mundo, como consecuencia basicamente do coñecemento. España ten un superávit e capacidade de competir, e iso é unha indicación clara do que dicía anteriormente. Ese é o modelo que nós queremos".

O ministro facía así referencia a un cambio cualitativo moi importante que está vivindo a economía española: o desprazamento desde un modelo dirixido polo endebedamento e a demanda interna (debt-led) cara a un modelo baseado na exportacións de bens e servizos (export-led). Pero, ademais, concretaba o ministro que se tratará de servizos de alto valor engadido, o que requirirá un nivel alto de cualificación dos traballadores. As preguntas que nos facemos son: é viable este modelo de crecemento? sobre que sectores reais aséntase?

Curso: A Economía que non che ensinan en clase

Curso organizado pola Asociación de Economía Alternativa da Universidade Complutense de Madrid do 27 de febreiro ao 15 de maio. Os materiais estarán dispoñibles no blog da asociación.

"Ten como obxectivo analizar críticamente os contidos do programa de estudos de grao e licenciatura que se imparten na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais, visibilizando as súas limitacións e sesgos na interpretación e compresión dos principais fenómenos económicos actuais. Á vez, exploraranse enfoques e visións alternativas que teñen un peso minoritario na docencia académica da economía..."

Ver máis >>

Que é o crowdfunding?

"Persoas con diñeiro que confían en persoas con ideas e xuntos traballan para sacar un proxecto adiante" 

(Javier Martín)

Intentar sacar un proxecto adiante non é nada sinxelo. Os emprendedores empresariais sábeno, pero tamén aqueles que pretenden poñer en marcha un proxecto cultural, xa sexa no ámbito do cine, a literatura ou a música. Pero os tempos que corren, económicamente desoladores, tamén ofrecen alternativas novedosas que permiten levar a cabo calquera idea.

Unha destas alternativas é o denominado crowdfunding, que se pode traducir como microfinanciación ou financiamento en masa. Dentro do ámbito cultural, son cada vez máis os creadores anónimos que acoden ao público xeral para poder financiarse. E é que o crowdfunding é unha sorte de cooperación colectiva na que o creador expón o seu proxecto, xeralmente utilizando internet e as redes sociais, co obxectivo de atopar o diñeiro que é necesario para que o proxecto poida cristalizar.

Así, os usuarios que están interesados nunha idea, poden colaborar segundo as súas posibilidades financiando o proxecto dun creador. Agora ben, recibe o donante ou mecenas algunha compensación polo financiamento dun proxecto? Depende das características propias de cada crowdfunding, pero xeralmente trátase dunha doazón desinteresada. A compensación sería o goce dun disco, película ou libro que, sen a achega do público, non podería ver a luz. Polo tanto, non sempre se trata dun investimento no que imos recuperar ou sacar diñeiro. Non sempre somos inversores nin productores executivos, en ocasións unicamente somos doantes...

Aínda interésavos o crowdfunding? Si analizamos esta práctica nos últimos anos, atoparémonos cun bo número de proxectos, algúns moi famosos, que se fixeron realidade grazas ao aporte de diñeiro do público. Un dos casos máis coñecidos é o da película "El Cosmonauta", dirixida por Nicolás Alcalá e financiada por máis de 5.000 persoas, primeiro filme español que se executou enteramente a través de crowfunding.

Os expertos din que hai grandes opcións de lograr o orzamento con esta orixinal alternativa de financiamento. Curiosamente, os proxectos de orzamento máis baixo teñen máis dificultades. Aínda que a interpretación podería ser outra. Aqueles proxectos máis ambiciosos e nos que estean detrás creadores recoñecidos contan co favor do público.

E en que portelo temos que preguntar para isto da microfinanciación? Verkami, Lánzanos  ou Seedquick son algunhas das organizacións que se dedican a xestionar o crowdfunding en España. Así que xa sabes, si tes un proxecto entre mans, pero non tes nin un duro na conta corrente, sempre poderás buscar pequenos productores na rede.

Vía consejos.ahorro.net e universocrowdfunding.com

O capitalismo empeza a ceder terreo... ideolóxico?

Artigo de Carlos Elordi publicado en eldiario.es o 14/02/2013

Nas altas esferas da economía mundial, cando menos nalgúns dos seus sectores e personaxes, empeza a atisbarse un cambio de actitude respecto de cales han de ser as prioridades da política económica. É difícil valorar a súa profundidade, saber si é meramente formal ou si, dentro de poucos meses, esquecerase. O que si parece claro é que o malestar xeral nas sociedades occidentais, e talvez tamén o temor a estallidos de ira popular, empeza causar impacto nalgúns poderosos do mundo.

O economista norteamericano Joseph Stiglitz, pouco sospeitoso de simpatizar co mundo do diñeiro e coa dereita económica, subliña eses novos aires nun artigo que publica hoxe o diario francés Les Echos e que empeza con esta frase: "Antes do desastre de 2008, os capitáns das finanzas e da industria alardeaban das virtudes da mundialización, da tecnoloxía e da liberalización dos servizos financeiros, que se supoñía que abrían unha era de crecemento sen fin e en beneficio de todos. Xa non estamos niso. É moi sintomático que o tema do debate da recente reunión de Davos (que ata hai pouco considerábase o cume do capitalismo mundial) sexa o das desigualdades económicas. E que nese debate ninguén se atreveu a dicir que o que é bo para os ricos termina por beneficiar aos pobres?".

Outra novidade imprevista que Stiglitz destaca no seu artigo é o que Christine Lagarde dixo en Davos. Porque a directora do FMI, prácticamente transfigurándose, expresou unha "verdadeira"- di Stiglitz- preocupación polo dereito das mulleres. Puxo, "de novo", o acento entre desigualdade e inestabilidade e recoñeceu o papel esencial da negociación colectiva e dun salario mínimo para reducir as desigualdades. Ata parecía de esquerdas, ela, que fai non moito foi ministra de Economía de Sarkozy.

Susan George - Entrevista

As políticas de austeridade en Europa estanlle dicindo ás persoas dúas cousas: que son culpables da crise porque estiveron vivindo por riba das súas posibilidades e que teñen que pagar por iso.

Susan George reflexiona nesta entrevista acerca das diferenzas de clase e da guerras de clases, a importancia da educación e o seu papel na construción da democracia. Comparte o seu punto de vista da crise e as razóns polas que España se converteu nunha "rata de laboratorio". Cre na tradición intelectual de Europa e ofrece algunhas reflexións sobre os logros posibles.

Vía tni.org

A privatización da sanidade

Artigo publicado por Vicenç Navarro no diario digital EL PLURAL, 4 de febreiro de 2013

Este artigo mostra a enorme ineficiencia económica e falta de sensibilidade ao usuario do sistema sanitario privado de Estados Unidos.

A aqueles políticos e economistas que desexan privatizar a sanidade, utilizando o argumento de que a sanidade privada é mellor que a pública, aconséllolles que estuden o sistema sanitario estadounidense, onde o seu financiamento é predominantemente privado, xestionándose a través de compañías de seguros privadas, tal como están suxerindo que se faga os partidos conservadores e liberais en España e na Unión Europea. É un sistema que coñezo ben, como resultado de vivir naquel país durante moitos anos, tendo intentado cambialo cando a Sra. Hillary Rodham Clinton pediume que a axudase, integrándome no seu grupo de traballo na Casa Branca, sendo o seu  obxectivo precisamente cambiar aquel sistema para facelo máis equitativo e máis eficiente, pois é un dos sistemas sanitarios máis ineficientes e menos equitativos dos hoxe existentes. Só basta citar algúns datos para velo.