España está secuestrada

Publicado por Juan Torres López en Público.es o 19 de xullo de 2013

Supoño que a mellor expresión da liberdade dun país é a que efectivamente teñen os seus cidadáns. E, dende ese punto de vista, creo que se pode dicir que España non é libre. Polo menos, dende maio de 2010, cando José Luis Rodríguez Zapatero cambiou de política e puxo a España á orde dos capitais financeiros e dos seus representantes políticos mundiais.

Dende entón, os españois non gozamos de liberdade. Puidemos votar sen coaccións, ben é certo (aínda que sen entrar na natureza da lei electoral, do desigual acceso aos medios ou ao financiamento, ou nos privilexios dos distintos partidos en contenda polo voto), pero tamén o é que non podemos evitar que os nosos representantes elixidos tomen decisións manifesta e materialmente contrarias aos programas que votamos, ou que fagan o que se comprometeron a non facer cando nos pediron o voto. Cambiaron a Constitución sen consultarnos e aplican políticas opostas ás que constan nos seus programas electorais sen que teñamos xeito de impedilo.

O propio presidente Rajoy recoñeceu no Parlamento que nin el nin os españois somos libres, e a práctica totalidade dos demais deputados e deputadas asumiuno sen chiar, sen reaccionar e sen que lles caese a cara de vergoña por aceptar en silencio unha auténtica condición de simples mariachis.
Os españois non somos libres para decidir a política económica que queremos que siga o goberno, nin para establecer en beneficio de quen debe tomar as súas decisións.

O desastre económico actual era predicible

Vicenç Navarro, 26 de abril de 2013

Este artigo sinala que a crise tan profunda da economía española, co desemprego maior que existise ata agora, era doadamente predicible, como alertamos algúns autores xa dende o inicio da crise. As políticas neoliberais con recortes do gasto público, incluíndo o social, e diminución dos salarios, están a crear un problema enorme de falta de demanda doméstica, que non pode resolverse a base de maior endebedamento, resultado da carencia de crédito, este último consecuencia, á súa vez, da enorme concentración das rendas de capital e o seu excesivo crecemento a base de investimentos especulativos.

Uns poucos estivemos a dicir dende que se iniciou a crise que as políticas públicas que se están a aplicar durante estes anos de recesión son profundamente erróneas e están a levar aos países da Unión Europea (e moi en especial aos países da periferia da Eurozona) ao desastre. Como era predicible, os feitos que están a acontecer, co maior incremento do desemprego coñecido ata agora, están a mostrar que, por desgracia, levabamos razón.

En realidade, o problema co que nos enfrontamos é doado de entender e de resolver. Hoxe o sector privado da economía está paralizado ou en declive debido á falta de demanda e á escaseza de crédito para que as empresas e as familias poidan investir e/ou consumir. A evidencia diso é clara, robusta e abafadora. Ante esta situación, o único sector que pode estimular e facer crecer de novo á economía é o sector público. Así se saíu da Gran Depresión a principios do século XX en EUA e en Europa. En EUA, a Administración Roosevelt aumentou o investimento e o gasto público dun xeito moi notable, acentuándose mesmo máis co inicio e posterior desenvolvemento da II Guerra Mundial. En Europa foi este mesmo conflito o que creou un grande aumento do gasto e investimento públicos, que resolveu o problema da Gran Depresión.

Ignacio Ramonet: "Chegou a hora de reinventar a política e o mundo"

Vía eldiario.es

Ignacio Ramonet (Redondela, 1943), é un dos pensadores máis lúcidos dos últimos tempos. Instalado en París dende 1972, sociólogo e semiólogo, especialista en xeopolítica, profesor de Teoría da Comunicación, sagaz xornalista, a súa forma de mirar e interpretar a modernidade e, por extensión, a globalización, fai das súas ideas un punto de inflexión necesario contra o pensamento dominante. Diario Kafka falou con el sobre a actualidade política, a crise e os emerxentes movementos sociais, Europa e o porvir.

"... estes partidos (os de esquerdas) están comprometidos con esta mesma política conservadora que eles foron os primeiros en aplicar..."

"... O movemento do 15M, non obstante, é o reflexo da derruba xeral de todas as institucións (Coroa, xustiza, Goberno, oposición, Igrexa, autonomías...). Nese sentido, é o máis positivo que aconteceu na política española dende o final do franquismo. O máis fresco e innovador..."

".... Só dende hai trinta anos -ou sexa, nada nunha historia de séculos-, o mercado quixo expulsar o Estado do campo da economía. Hai que volver ao sentido común, a un keynesianismo razoable: tanto Estado como sexa necesario e tanto mercado como sexa indispensable. A proba evidente do fracaso do sistema neoliberal actual son os axustes e rescates que demostran que os mercados non son capaces de regularse por si mesmos. Autodestruíronse pola súa propia voracidade. Ademais, confírmase unha lei do cinismo neoliberal: privatízanse os beneficios pero socialízanse as perdas..."

"... A socialdemocracia fracasou porque ela mesma participou na liquidación do Estado de benestar, que era a súa principal conquista e o seu gran sinal de identidade..."

Entrevista completa

A democracia retuiteada

Ver Artigo completo de Mario García de Castro, publicado en eldiario.es.

(...) Pero o que non se soporta é a confianza traizoada. Cando as institucións traizoan a confianza que se depositou nelas con falsos pretextos. Cando un presidente do Goberno ou un monarca piden privacións, as razóns do esforzo deben ser verdadeiras e non falsos pretextos. Cando se recortan os servizos sociais, o traballo, a vivenda, os afectados séntense traizoados polas contas en Suiza, por políticos que incrementan as súas retribucións, polo xeneroso rescate dos bancos, polas elites sociais de altos ingresos que non se fan corresponsables deses sacrificios.

Aqueles cidadáns azoutados polos escándalos de corrupción e unha inesperada pobreza vai a demandar un desenvolvemento superior da democracia. Entón aparecen signos do novo populismo, do odio recíproco que políticos profesionais e cidadáns populistas dedícanse. Entón a xente do montón toma a palabra nesta nova democracia pública, pinta nas fachadas de Madrid "O medo vai cambiar de bando", e entona Grandola, Vila Morena nas rúas de Lisboa. Os cidadáns, atenazados por problemas que os políticos nin respiran, piden que as institucións sexan transparentes. Piden coñecer de primeira man aos seus políticos, para saber o grado de confianza que merecen, si son concidadáns ou castas onorevoli.

E aquí aparece a televisión ou as redes sociais, os sistemas da comunicación popular que se converten en instrumentos máis eficaces que o propio Parlamento. Un Parlamento opaco blindado por metros de valas antimanifestantes, composto por personaxes preocupados pola súa supervivencia, que observan ás súas electores como os inimigos que os queren desaloxar. Indudablemente son signos do populismo, deste populismo que amanece, entre outras cousas porque ninguén fai nada para impedilo.

Este é o novo rol da política pop, a xente necesita saber que non foi traizoada na súa confianza, personalizar e identificar a aqueles que lles reclaman algo, aínda que só sexa o voto. Goberne quen goberne isto xa é unha democracia pop, pública ou populista, é dicir, televisada en streaming e retuiteada . O lamentable é que os nosos políticos profesionais, aqueles que xa levan 30 anos en política, non se decataron, son como "mortos mudos", teñen pánico á televisión e danse de baixa en Twitter.

No pienses en un elefante. Lenguaje y debate político - George Lakoff

Esta obra supón un manual imprescindible sobre linguaxe política, xa que pode ser de utilidade a calquera forza política, así como a calquera persoa cunhas nocións mínimas sobre política en todo o mundo.
Coa súa teoría do enmarcado, exemplificada brillantemente en numerosos casos como o do partial birth abortion ou o da Lei de ceos limpos, Lakoff consegue non só establecer o camiño a seguir polos demócratas americanos na súa loita polo poder, senón que tamén achega ao votante da rúa a realidade do funcionamento do cerebro humano á hora de elixir entre un ou outro candidato, e de como utilizan os políticos a comunicación para conseguir levarse á xente ao seu terreo. Ésto, unido á sinxela linguaxe que utiliza e que o converte nun libro de moi fácil comprensión, dálle á obra un carácter pedagóxico e universal.

George Lakoff, nado en 1941, é profesor de Lingüística na Universidade de California, Berkeley e membro fundador do Rockridge Institute.
É un dos lingüistas mundialmente máis recoñecidos, especialista en Lingüística Cognitiva e no estudo científico da natureza do pensamento e da súa expresión na linguaxe.
Desde mediados da década de 1980 aplicou a lingüística cognitiva ao estudo da política e, en especial, ao enmarcado do debate político público.
Ademais do seu traballo sobre pensamento e linguaxe políticos, desenvolve unha gran actividade académica. Pronunciou innumerables conferencias en múltiples e importantes universidades en ducias de países en todo o mundo.
Entre 1995 e 2001 formou parte da Xunta científica do Instituto de Santa Fe, presidiu a Asociación Internacional de Lingüística Cognitiva e o Patronato Rector da Sociedade de Ciencia Cognitiva, e codirige xunto a Jerome Feldman o Proxecto sobre Teoría Neuronal da Linguaxe do Instituto Internacional de Ciencia da Computación en Berkeley.
Foi un dos fundadores da Semántica xenerativa en lingüística na década dos 60, fundador da Lingüística cognoscitiva nos anos 70, e un dos investigadores da Teoría neural da linguaxe nos 80.
Nos últimos anos aplicou as súas investigacións á política, fundando o Rockridge Institute, un think thank de carácter progresista.

Podes descargar o libro aquí >>

O capitalismo empeza a ceder terreo... ideolóxico?

Artigo de Carlos Elordi publicado en eldiario.es o 14/02/2013

Nas altas esferas da economía mundial, cando menos nalgúns dos seus sectores e personaxes, empeza a atisbarse un cambio de actitude respecto de cales han de ser as prioridades da política económica. É difícil valorar a súa profundidade, saber si é meramente formal ou si, dentro de poucos meses, esquecerase. O que si parece claro é que o malestar xeral nas sociedades occidentais, e talvez tamén o temor a estallidos de ira popular, empeza causar impacto nalgúns poderosos do mundo.

O economista norteamericano Joseph Stiglitz, pouco sospeitoso de simpatizar co mundo do diñeiro e coa dereita económica, subliña eses novos aires nun artigo que publica hoxe o diario francés Les Echos e que empeza con esta frase: "Antes do desastre de 2008, os capitáns das finanzas e da industria alardeaban das virtudes da mundialización, da tecnoloxía e da liberalización dos servizos financeiros, que se supoñía que abrían unha era de crecemento sen fin e en beneficio de todos. Xa non estamos niso. É moi sintomático que o tema do debate da recente reunión de Davos (que ata hai pouco considerábase o cume do capitalismo mundial) sexa o das desigualdades económicas. E que nese debate ninguén se atreveu a dicir que o que é bo para os ricos termina por beneficiar aos pobres?".

Outra novidade imprevista que Stiglitz destaca no seu artigo é o que Christine Lagarde dixo en Davos. Porque a directora do FMI, prácticamente transfigurándose, expresou unha "verdadeira"- di Stiglitz- preocupación polo dereito das mulleres. Puxo, "de novo", o acento entre desigualdade e inestabilidade e recoñeceu o papel esencial da negociación colectiva e dun salario mínimo para reducir as desigualdades. Ata parecía de esquerdas, ela, que fai non moito foi ministra de Economía de Sarkozy.

15M: «Excelente. Revulsivo. Importante»

Ficha técnica e sinopse:

15M: "Excelente. Revulsivo. Importante"
Escrita e dirixida por Stéphane M. Groso
Unha produción de Madrid.15M.cc
2012 / HD / cor / stereo / 75 minutos

O pasado 15 de maio de 2011 todo cambiou, ou nada. Decenas de miles de cidadáns saíron ás rúas para o que sería o comezo do cambio definitivo na sociedade española e nas mentes das persoas, ou non. E non foi só "un movemento 15M", foron "moitos 15Ms", tantos como persoas. En 15M: "Excelente. Revulsivo. Importante", asistimos en primeira persoa a unha desas experiencias en Madrid. Non á máis importante ou a máis vistosa, sencillamente, a unha máis.

Susan George - Entrevista

As políticas de austeridade en Europa estanlle dicindo ás persoas dúas cousas: que son culpables da crise porque estiveron vivindo por riba das súas posibilidades e que teñen que pagar por iso.

Susan George reflexiona nesta entrevista acerca das diferenzas de clase e da guerras de clases, a importancia da educación e o seu papel na construción da democracia. Comparte o seu punto de vista da crise e as razóns polas que España se converteu nunha "rata de laboratorio". Cre na tradición intelectual de Europa e ofrece algunhas reflexións sobre os logros posibles.

Vía tni.org

Ideoloxía e política, nin xestión nin xerencia

Xavier Caño Tamayo - ATTAC Acordem

O capitalismo neoliberal é unha xigantesca estafa mundial. Segundo o profesor James Crotty, a crise é ademais a última fase do esforzo de décadas da minoría rica (da reducida, pero poderosa clase dominante) para destruír a modesta socialdemocracia e o capitalismo algo regulado e controlado que empezou en Estados Unidos nos anos trinta e corenta e logo continuou en Europa. Ata os oitenta, cando personaxes tan nefastos como Margaret Thatcher sacáronse da manga a suprema falacia neoliberal: There is non alternative (non hai alternativa). E empezou o saqueo ou, máis académicamente, a transferencia de rendas do traballo ao capital. Rebaixas salvaxes de impostos aos ricos e moi ricos, eliminación de regras e controis do capital, segredo e opacidade financeiros como dogmas, desprotección da clase traballadora, privatización do estatal...

The Great Spanish Crash

The Great Spanish Crash conta a evolución da economía española desde os eufóricos anos do boom ata a profunda crise actual e céntrao na Comunidade Valenciana, os seus escándalos, o despilfarro de recursos públicos e as obras faraónicas de escasa rendibilidade social.

Esta reportaxe informativa desencadeou queixas oficiais e ante os medios de comunicación da embaixada do Goberno de España en Reino Unido.

Reacciona - Varios autores

10 razóns polas que debes actuar fronte á crise económica, política e social

José Luís Sampedro, Javier Pérez de Albéniz, Javier López Facal, Carlos Martínez, Ignacio Escolar, Rosa María Artal, Àngels Martínez i Castells, Juan Torres López, Baltasar Garzón, Federico Mayor Zaragoza, Lourdes Lucía.

José Luís Sampedro, Federico Maior Zaragoza e Baltasar Garzón, entre outros, bríndannos 10 respostas cunha idea común: a necesidade de tomar postura e actuar pois aínda hai esperanza, hai solucións.

«Fronte aos perigos que afrontan as nosas sociedades interdependientes é tempo de acción, de participación, de non resignarse».
Stéphane Hessel

Reacciona trata de clarificar e encauzar a pesadumbre dun sector crecente da sociedade española coa crise económica, política e social que estamos vivindo, coa crise do sistema. E varios factores están en xogo: a nosa estabilidade, o equilibrio global, unha xeración de mozas sen futuro e o futuro mesmo. Unha mestura singular de especialistas, un comité de sabios, entre os que destacan José Luís Sampedro ou Baltasar Garzón, que nos brinda dez respostas cunha idea común: a necesidade de tomar postura e actuar, de concienciarnos e espertar pois aínda hai esperanza, hai solucións. Unha cidadanía informada e responsable pode impedir os atropellos. Todos cun mesmo rumbo, cun obxectivo claro: defender a dignidade, a democracia e o ben común. Chegou o momento. O primeiro paso é reaccionar.

Podes descargar o libro aquí en PDF

Vía librosaguilar.com

Informe sobre España

No seu libro Informe sobre España o catedrático Santiago Muñoz Machado explica que España sofre unha crise constitucional de enorme fondura, agravada por unha característica singular da súa historia. Ningunha das súas constitucións foi moi duradeira e sempre se preferiu empezar de cero antes que optar pola reforma dos textos en vigor. Aínda así, os obstáculos políticos non poden ocultar o feito de que agora os cambios son necesarios. O libro, do que se ofrece un extracto do seu primeiro capítulo, foi publicado pola Editorial Crítica.

Vía el diario.es