Débeda, austeridade e devastación: chegou a quenda de Europa - Susan George

Ao igual que a peste no século XIV, o azoute da débeda foi migrando paulatinamente do Sur ao Norte. A Yersinia pestis do século XXI non se propaga a través das ratas infestadas de pulgas, senón do letal fundamentalismo neoliberal, infestado de ideoloxía. Antes, os seus adaís tiñan nomes como Thatcher ou Reagan; agora soan máis ben a Merkel ou Barroso. Pero a mensaxe, a mentalidade e a medicina prescrita son basicamente os mesmos. A devastación provocada por ambas as dúas pragas tamén é similar. Sen dúbida, rexístranse menos mortes relacionadas coa débeda en Europa hoxe en día que en África hai tres décadas, pero seguramente estase a causar un dano máis permanente ao que no seu día foron as prósperas economías europeas...

...Economistas laureados e de renome como Paul Krugman ou Joseph Stiglitz opinan que os líderes europeos sofren de encefalograma plano, mostran unha total ignorancia en materia de economía e están abocados a un innecesario suicidio económico...

...Son unha fervente europea e desexo que Europa prospere, pero isto non é Europa. En contra da nosa vontade, arrastróusenos a unha guerra de clases. A única resposta que lle queda á cidadanía está no coñecemento e a unidade. O que impuxo o 1 por cento pode ser revogado polo 99 por cento. Pero máis vale que nos deamos présa: o tempo estase a esgotar.

Ler artigo completo >>

Recuperar a democracia - Javier de Lucas

Vía Attac.tv

A clave da democracia é o disenso e a cidadania activa é quen o expresa, tendo dereito á resistencia, mesmo á desobediencia civil. Os dereitos sociais deben de estar por enriba dos dereitos civís e políticos. A democracia representativa está en fase de esgotamento, hai que potenciar a participación e o control cidadán. Ante as insuficiencias de igualdade deste modelo hai que formular un novo proceso constituínte.

Javier de Lucas

A privatización da sanidade

Artigo publicado por Vicenç Navarro no diario digital EL PLURAL, 4 de febreiro de 2013

Este artigo mostra a enorme ineficiencia económica e falta de sensibilidade ao usuario do sistema sanitario privado de Estados Unidos.

A aqueles políticos e economistas que desexan privatizar a sanidade, utilizando o argumento de que a sanidade privada é mellor que a pública, aconséllolles que estuden o sistema sanitario estadounidense, onde o seu financiamento é predominantemente privado, xestionándose a través de compañías de seguros privadas, tal como están suxerindo que se faga os partidos conservadores e liberais en España e na Unión Europea. É un sistema que coñezo ben, como resultado de vivir naquel país durante moitos anos, tendo intentado cambialo cando a Sra. Hillary Rodham Clinton pediume que a axudase, integrándome no seu grupo de traballo na Casa Branca, sendo o seu  obxectivo precisamente cambiar aquel sistema para facelo máis equitativo e máis eficiente, pois é un dos sistemas sanitarios máis ineficientes e menos equitativos dos hoxe existentes. Só basta citar algúns datos para velo.

Os erros do FMI

Artigo de José María Mella, Catedrático da Universidade Autónoma de Madrid e membro do colectivo EconoNuestra

Dous documentos recentes do FMI (Fondo Monetario Internacional) recrudeceron o debate, existente desde hai xa moitos anos, sobre o efecto das reducións ("recortes") do gasto público no ritmo de crecemento da economía. Estes documentos son Perspectivas Económicas Mundiais (outubro de 2012) e Erros de Predicción do Crecemento e Multiplicadores Fiscais (Xaneiro de 2013).

A relevancia do debate é evidente, porque as súas conclusións afectan directamente ás predicciones realizadas sobre o crecemento das economías, ás políticas económicas prescriptas polo organismo internacional aos gobernos e, sobre todo -que é ao final o que conta-, ás condicións de vida e de traballo de decenas de millóns e millóns de cidadáns.

Nos citados documentos conclúese, trala aplicación das técnicas de cálculo ao uso, que os "pronósticos do FMI subestimaron significativamente o incremento do desemprego e a caída no consumo privado e o investimento asociados á consolidación fiscal"; aínda que, escapando a toda lóxica, tamén se afirma que estes "resultados non implican que a consolidación fiscal -así chama o FMI aos "recortes"- sexa indeseable".

(...) O primeiro erro é o relativo á subestimación dos "multiplicadores fiscais"; isto é, os efectos dos cambios nos gastos públicos -os "recortes"- sobre o crecemento económico. O FMI supuxo que o multiplicador fiscal era aproximadamente 0,5: por cada euro de "recorte" do gasto público, a economía decrecería 50 céntimos. Pero, en realidade, o efecto negativo non foi de 0,5 senón de 1,7 ou ata máis. Isto quere dicir que a economía decreceu moitísimo máis do esperado, como mínimo tres veces máis.

(...) O segundo erro é que, no caso dos países europeos que aplican todos e simultáneamente políticas de austeridade, non ten moito sentido utilizar multiplicadores fiscais nacionais. Habería que utilizar multiplicadores fiscais europeos, porque os efectos contractivos das reducións de gasto de cada país transmítense vía caída do comercio a todos os países. Outra razón que abunda na idea de que os multiplicadores son moito maiores que os esperados.

O terceiro erro consiste en que os multiplicadores son maiores tamén do esperado pola ausencia dunha política monetaria do Banco Central Europeo centrada no crecemento e o pleno emprego, que puidese contrarrestar os efectos contractivos dos "recortes" de gasto. De novo a realidade é tozuda e mostra que o diñeiro non chega á economía real de familias e empresas, senón que se queda en mans dos bancos.

Ver artigo completo>>

Juncker: "Os axustes en Europa deseñáronse para que caesen sobre os máis débiles"

Vía ieco.clarin.com

O presidente do Eurogrupo despediuse do cargo acusando ao norte de Europa de aproveitar a crise provocada pola austeridad nos países do sur: "Algúns se están fartando do dictado alemán"

O escritor austríaco Stefan Zweig dicía que "veracidade e política de cando en cando viven baixo o mesmo teito". O xoves foi un deses días estraños. Na súa última comparecencia ante o Parlamento Europeo como presidente do Eurogrupo, Jean-Claude Juncker, estendeuse nunha diatriba contra os axustes. As súas palabras non eran as usuais para un político de Bruxelas. Moito menos para quen presidiu durante anos o grupo que reúne aos ministros de Finanzas da Eurozona.

O tamén primeiro ministro de Luxemburgo queixouse de que os axustes deseñáronse para caer sobre os máis débiles" e acusou aos ministros de Finanzas europeos de seguir o dictado de institucións "cuxa legitimidad democrática non é clara", como a Comisión Europea, o BCE e o FMI.

Que non estaba de acordo co ritmo dos axustes "impostos a algúns países" foi o máis suave que dixo. No seu improvisado discurso de despedida (deixa o cargo en febreiro), o que ata agora era un europeísta tranquilo e pouco dado a separarse dos dictados Berlín, acusou a algúns países do bloque de beneficiarse da crise por dous males que afectan aos países do sur: o risco país e a fuga de capitais.

Qué hacemos con la educación

Que educación queremos?

Aínda que talvez sexa mellor preguntar: que sociedade queremos? En tempo de recortes e contrarreforma, que futuro nos depara o maior ataque á educación en democracia?

Que sociedade queren construír quen apostan pola privatización, a segregación e o desmatelamento da pública? Fronte a unha escola baseada na exclusión, a desigualdade, o elitismo disfrazado de excelencia e o sometimiento ao mercado, nin nos resignamos nin nos conformamos con salvar os mobles: apostamos por que educar sexa moito máis que estudar para superar exames: educar para saber, para pensar, para ser libres; educar para a convivencia e para construír unha democracia mellor.

Que educación queremos?

Que sociedade queremos construír?

Que facemos?

Vía quehacemos.org

Fillos da crise

Non hai país con futuro si non coida a súa infancia

Cunha taxa de pobreza infantil do 27%, España é o cuarto país coa proporción máis alta de nenos pobres da Unión Europea.

"A pobreza ten rostro de neno", sinalou a directora de Unicef España, Paloma Escudero, quen alertou, durante a presentación do informe "O impacto da crise nos nenos", que estes sofren a crise especialmente naqueles fogares que se viron obrigados a reducir os seus gastos en produtos de primeira necesidade, como a alimentación, a atención médica ou o material escolar.

Máis de 2 millóns de nenos, vive en fogares que están por baixo do limiar da pobreza, polo que por primeira vez sitúanse como o colectivo máis pobre de España. Así se desprende do último informe sobre a infancia realizado por Unicef, que destaca que en dous anos hai case 205.000 nenos máis que viven en fogares nos que os seus ingresos son inferiores a 16.000 euros anuais para unha unidade familiar de dous adultos e dous nenos.

RÉQUIEM POLA SOCIALDEMOCRACIA

Magnífico artigo de Alberto Garzón Espinosa do 9 de novembro de 2012 (Público.es)

Marx, como outros autores clásicos, consideraba que as regras de xogo do capitalismo, e en particular o motor da competencia, obrigaría ás empresas a loitar entre si incrementando a explotación sobre os seus traballadores. Á fin e ao cabo o obxectivo das empresas é manter ou ampliar espazos de rendabilidade, para o que é necesario sobrevivir na selva da guerra competitiva. Si unha determinada empresa se despista e móstrase menos belicosa nesa tarefa, por exemplo subindo salarios, as empresas rivais poden tomar a dianteira e aproveitar para rebaixar os seus custos en relación á empresa en cuestión. Eses menores custos traduciranse en maiores vendas e en consecuencia en maiores beneficios, asumindo que os compradores prefiren o produto máis barato ao máis caro. Sabedora deste feito, a empresa terá que reaccionar tratando de reducir os seus custos ao nivel dos seus rivais. É dicir, volvendo baixar os salarios. A ameaza é desaparecer en tanto que empresa.

Por estas razóns apuntadas, Marx e os clásicos consideraban que a tendencia do salario era a alcanzar un nivel de mera subsistencia. A coerción da competencia levaría a todas as empresas a alcanzar equilibrios de mercado onde o salario estivese totalmente deprimido e con iso mantivésense condicións de precariedade absoluta para os traballadores. Dado que ademais a coerción da competencia tamén obrigaba a reinvertir os beneficios empresariais, Marx sumaba á predicción dos salarios de subsistencia a famosa advertencia de que o capitalismo estaba cavando a súa propia tumba ao aplicarse a lei da tendencia decrecente da taxa de ganancia.

Portugal, viaxe ao noso futuro

• -É que os portugueses "vivimos por encima das nosas posibilidades", explica.
• -Vós tamén? Pregunto con sorna.
• E, tras unha dúbida intelixente, responde sorrindo:
• -...teñen o mesmo mestre.

Rosa María Artal en el diario.es

O agasallo navideño máis popular foi a mermelada caseira, conta a xornalista Alicerce do Río, viúva de José Saramago. Atentos e entrañables, os portugueses non querían prescindir dun presente nesas datas pero o diñeiro non dá para máis e fabricaron compota en casa. Portugal lévanos un ano de adianto na era da austeridad e os recortes. Pobos cautivos pola cobiza impune...

Ver artigo completo >>

Estudar a carreira en Francia é cinco veces máis barato que en España

O prezo público dun grado universitario en Francia é de 181 euros ao ano fronte aos máis de 1.000 euros de media en España.

Aumenta case un 20% o número de estudantes españois que marchan a universidades públicas francesas por motivos económicos.

Os altos prezos das taxas universitarias en España comezan a provocar unha emigración ao estranxeiro motivada non só por razóns académicas senón económicas. O Goberno francés rexistra un incremento de case o 20% no número de alumnos españois que nos dous últimos cursos optou por matricularse nalgunha das 80 universidades públicas do país veciño. O prezo público dun grado universitario en Francia é de 181 euros ao ano fronte aos máis de 1.000 euros de media en España.

As facultades de París, seguidas polas de Burdeos, Montpellier, Lyon e Toulouse son as que máis atraen aos universitarios españois que miran ao país veciño para matricularse en carreiras relacionadas con Linguas e Ciencias Humanas, ademais do área de ciencias sanitarias, como Medicina, Fisioterapia e Enfermería, e Enxeñeirías.

Os datos de CampusFrance en España, unha axencia pública dependente dos ministerios de Asuntos Exteriores e de Educación Superior do Goberno francés, confirman que os españois son os estudantes estranxeiros cuxa presenza máis se incrementou nas universidades públicas francesas nos dous últimos anos. En termos absolutos trátase dun número aínda discreto (5.740 alumnos o curso pasado) pero si marca un cambio de tendencia significativo, ata o extremo de que o servizo de Cooperación Universitaria da embaixada de Francia en España está realizando un estudo estatístico sobre o perfil e motivaciones destes alumnos.

"Polas peticións de información e matrícula que recibimos, o principal motivo que esgrimen os estudantes españois é o económico. Aseguran que as taxas universitarias en España son moi caras e buscan a oportunidade de estudar noutro país onde esas matrículas son máis baratas. E efectivamente, así é en Francia, onde temos un sistema de financiamento público da educación superior a cargo do Goberno que supera en máis dun 80% o custo desas matrículas", sinalou á SER a responsable de CampusFrance en España, Jessica N'koumba.

Como funciona o Banco Central Europeo?

ACCIÓN SOCIAL Y SOLIDARIA UCA

A saúde das nacións

Un estudo de Sören Holmberg e Bo Rothstein (link) explora os efectos que distintas macro-variables teñen sobre unha serie de indicadores estándar de saúde nunha mostra de máis de 120 países (con datos procedentes da Organización Mundial da Saúde e dispoñibles aquí). Son indicadores variados: algúns obxectivos - como a esperanza de vida e os niveis de mortalidad infantil ou durante o parto - e outros de natureza subjxectiva - como as expectativas e as percepcións subxectivas sobre a súa saúde que teñen os cidadáns do país (...)

(...) Canto máis diñeiro público un país inviste en sanidade, maior é a esperanza de vida. A relación positiva entre sanidade pública e esperanza de vida parece que resulta evidente. Algo similar ocorre con outros indicadores de saúde. De forma bastante clara parece que o diñeiro que un país gasta na sanidade pública tradúcese nunha poboación con mellor saúde.

Pero, sorprendentemente, o mesmo non ocorre coa sanidade privada. Un país que gaste moito ou pouco diñeiro en sanidade privada non parece trasladarse nunha maior esperanza de vida. A relación case parece negativa - aínda que non é estatisticamente robusta. En todo caso, e como mínimo, investir recursos en (a teóricamente máis eficiente) sanidade privada non parece unha opción moi saudable si pensamos no interese dos cidadáns dun país no seu conxunto. Como mostran Holmberg e Rothstein, algo similar sucede con outros indicadores de saúde. Poida que a sanidade privada beneficie moito a uns poucos cidadáns, pero non parece beneficiosa para a gran maioría (...)

Ver artigo completo no blog Piedras de papel en el diario.es

The Great Spanish Crash

The Great Spanish Crash conta a evolución da economía española desde os eufóricos anos do boom ata a profunda crise actual e céntrao na Comunidade Valenciana, os seus escándalos, o despilfarro de recursos públicos e as obras faraónicas de escasa rendibilidade social.

Esta reportaxe informativa desencadeou queixas oficiais e ante os medios de comunicación da embaixada do Goberno de España en Reino Unido.

É país para vellos

Artigo publicado hoxe en el diario.es por Antonio Orejudo

Nesta España atemorizada e estupefacta o persoal sanitario da Comunidade de Madrid estanos dando a todos unha lección de coraxe e resistencia. Non só estou orgulloso del; tamén estou conmovido porque cando sae á rúa e rodea a Asemblea de Madrid non só loita polo seu posto de traballo, senón tamén polo espírito universal e gratuito dun dos sistemas de saúde publica máis baratos e eficaces do mundo. A súa exposición pública é tanto máis meritoria canto peor é a calaña dos cipayos que presiden a Comunidade e dirixen a consellería correspondente. Hai moitos ollos postos en Madrid. Si os intereses privados pasan aquí por encima dos públicos, antes ou despois sucederá o mesmo no resto de comunidades, incluído o paraíso socialista de Andalucía.

Pero o formidable éxito da marea branca fai máis evidente e doloroso o relativo fracaso da marea verde. Xa non nos acordamos, pero antes de que esta pandilla de buhoneros puxese o noso sistema de saúde pública en almoneda, o PP de Madrid, coa exseñora á cabeza, concentrou todas as súas enerxías en deteriorar un pouco máis o ensino público para que deixase de facerlle competencia á concertada. O plan era - como o sería logo na sanidade - disuadir ás clases medias de que matriculasen aos seus fillos nos colexios públicos - que quedarían reducidos a un servizo mínimo e caritativo para os pobres -, e dirixir todo ese volume de negocio cara á concertada, se é posible relixiosa, e cara aos colexios de pago.

A xustiza que nos ven

Constitución española. Artigo 119:

"A xustiza será gratuíta cando así o dispoña a lei e, en todo caso, respecto de quen acrediten insuficiencia de recursos para litigar"

Despois dunha semana de mobilizacións, por primeira vez no noso país, de todos os membros do estamento xudicial (xuíces, fiscais, avogados, procuradores e funcionarios da administración de xustiza), hoxe entra e vigor, publicada no BOE de do 21 de novembro, a nova lei 10/2012 de 20 de novembro, pola que se regulan determinadas taxas no ámbito da Administración de Xustiza e do Instituto Nacional de Toxicoloxía e Ciencias Forenses. As novas taxas xudiciais aprobadas polo ministerio de Gallardón, a partir de agora esténdense a toda a poboación.

Fálase dunha xustiza para os ricos, estes si poderán afrontar eses incremento das taxas xudicias, e tamén para os máis pobres, pois aqueles cidadáns sen recursos seguirán disfrutando de xustiza gratuíta (como así se establece na Constitución). O gran problema prantéxaselle á clase media, que unha vez máis ve limitado o acceso a un dos dereitos recollidos na Carta Magna, nesa escalada de recortes que, pola mala xestión de algúns, cébase cunha cidadanía cada día mais carente de servizos públicos, tanto en cantidade como en calidade (educación, sanidade, agora xustiza).

Vexamos algúns exemplos:

Multas: 200 €
Recorrer unha multa de 100 € imposta inxustamente por Tráfico, tras esgotar a vía administrativa, acudindo ao contencioso, custaralle ao cidadán 200 € en taxas xudiciais que non recuperará aínda que lle dean a razón. Se a sentenza resulta en contra e o afectado quere recorrer ao Tribunal Superior, as taxas serán de 800 €. No caso do Supremo, serán de 1.200 €.

Reclamar unha factura: 200 €
Reclamar unha factura errónea de teléfono, luz ou gas por valor de 80 € suporá ao cliente desas empresas outros 200 € en taxas xudiciais.

Reclamar un voo cancelado: 312,50 €
Un voo cancelado sen motivo que provoque ao pasaxeiro danos valorados en 2.500 €, suporá outros 312,5 € en taxas se decide reclamalos no xulgado.

Contra unha compañía aseguradora: 312,50 €
Unha compañía aseguradora que se negue a cubrir un sinistro por valor de 2.300 € poderá quedar impune ante aqueles cidadáns que non poidan pagar os 312,50 € que custa agora levalos ante os tribunais por esa cantidade.

Pensión por divorcio: 812 €
Nun divorcio con reclamación de pensión de 200 € mensuais, o cidadán terá que abonar 812 € ata o recurso de apelación. Un divorcio ordinario levará unha taxa de 300 € (máis a porcentaxe sobre os bens). Se a demanda de custodia e pensión preséntase dentro do divorcio, pagará taxa; se se presenta de forma separada, non. Os asuntos familiares que impliquen a menores ou procesos matrimoniais sobre garda e custodia de menores e pensión por alimentos, entre outros, están exentos de taxas xudiciais.

Reclamar unha herdanza 800 €
Unha reclamación dunha herdanza gañada en primeira instancia, perdida na apelación e gañada finalmente no Supremo, custaralle ao cidadán 800 € en taxas.

Recorrer un despedimento improcedente 1.250 €
Un traballador que recorra un despedimento improcedente terá que pagar 500 € en taxas. Se os tribunais non lle dean a razón ata a última instancia, deberá abonar 1.250 € polos recursos.

Débedas, ata 1.200 €
Unha demanda en procedemento monitorio -reclamar diñeiro, por exemplo, unha débeda entre particulares- terá unha taxa xudicial inicial de 100 €. Se esta sentenza recórrese, ascenderá a 800 € e se chega ao Supremo, ata 1.200 €.

CADRO RESUMO TAXAS XUDICIAIS

Open publication - Free publishing - More recortes

España terá 18 millóns de pobres en 2022

13/12/12

• Intermón Oxfam alerta nun informe sobre a escalada da pobreza e a desigualdade no país, froito das actuais políticas de austeridade.

• España lidera a desigualdade social en Europa, unha brecha que se disparará nos próximos anos.

• A aplicación da Taxa sobre Transaccións Financeiras en España recadará entre 2.000 e 5.000 millóns de euros. Seguir lendo>>

Artigo publicado en el diario.es 

O “expolio” social do que non se fala

Vicenç Navarro - Consello Científico de ATTAC España

Este artigo mostra a gravidade da situación fiscal en España e da súa enorme regresividade (ben documentada nun informe recente da Fundación 1º de Maio) que determina que as rendas do capital estean especialmente beneficiadas creando un buraco nas contas do estado que intenta resolverse a base de recortes nas transferencias e servizos públicos do estado do benestar.

Seguir lendo >>