Por que a xente non reacciona? A indefensión inducida

A Indefensión Aprendida, adquirida ou inducida, termo acuñado polo profesor Martin Seligman, é unha condición psicolóxica na que un suxeito aprende a crer que está indefenso, que non ten ningún control sobre a situación na que se encontra e que calquera cousa que faga é inútil.

Os efectos da indefensión serán maiores se un tende a pensar que a non continxencia é debida a factores estables ou de carácter global, mentres que os efectos serán menores ou transitorios se un tende a atribuír o fenómeno a factores inestables ou de carácter máis específico. Ou sexa, se lle atribuímos á crise global a culpa da nosa situación e se alleamos de nós a posibilidade de elección da resposta, quedamos indefensos ante os poderes fácticos, aos cales nos renderemos sen exercer ningunha resposta. Iso explicaría, por exemplo, o por que os prisioneiros dos campos de concentración non se rebelaron contra os nazis.

Moitos de nós vemos con claridade quen son os responsables directos da crise e somos capaces de sinalalos e actuar contra eles. Preguntámonos por que tanta xente se resigna, aínda, nas súas casas, en lugar de saír a encher as rúas. Porque, certamente, non deixamos de escoitar as mesmas frases, as mesmas mensaxes, que se repiten como mantras sen sentido: vivimos por enriba das nosas posibilidades, non podemos facer nada, eles sempre gañan, todo está perdido, que podemos facer nós sós contra o sistema? Frases que reflicten un incomprensible conformismo. Pero, que se o analizamos dende o prisma de que estamos baixo unha hipnose colectiva, baixo a indefensión inducida, cobra máis sentido.

A indefensión provoca unha actitude pasiva da que se aproveita o Sistema, para dominar calquera impulso de reacción que a Cidadanía puidese ter fronte a unha xestión abusiva dende o Poder.

O capitalismo empeza a ceder terreo... ideolóxico?

Artigo de Carlos Elordi publicado en eldiario.es o 14/02/2013

Nas altas esferas da economía mundial, cando menos nalgúns dos seus sectores e personaxes, empeza a atisbarse un cambio de actitude respecto de cales han de ser as prioridades da política económica. É difícil valorar a súa profundidade, saber si é meramente formal ou si, dentro de poucos meses, esquecerase. O que si parece claro é que o malestar xeral nas sociedades occidentais, e talvez tamén o temor a estallidos de ira popular, empeza causar impacto nalgúns poderosos do mundo.

O economista norteamericano Joseph Stiglitz, pouco sospeitoso de simpatizar co mundo do diñeiro e coa dereita económica, subliña eses novos aires nun artigo que publica hoxe o diario francés Les Echos e que empeza con esta frase: "Antes do desastre de 2008, os capitáns das finanzas e da industria alardeaban das virtudes da mundialización, da tecnoloxía e da liberalización dos servizos financeiros, que se supoñía que abrían unha era de crecemento sen fin e en beneficio de todos. Xa non estamos niso. É moi sintomático que o tema do debate da recente reunión de Davos (que ata hai pouco considerábase o cume do capitalismo mundial) sexa o das desigualdades económicas. E que nese debate ninguén se atreveu a dicir que o que é bo para os ricos termina por beneficiar aos pobres?".

Outra novidade imprevista que Stiglitz destaca no seu artigo é o que Christine Lagarde dixo en Davos. Porque a directora do FMI, prácticamente transfigurándose, expresou unha "verdadeira"- di Stiglitz- preocupación polo dereito das mulleres. Puxo, "de novo", o acento entre desigualdade e inestabilidade e recoñeceu o papel esencial da negociación colectiva e dun salario mínimo para reducir as desigualdades. Ata parecía de esquerdas, ela, que fai non moito foi ministra de Economía de Sarkozy.

Susan George - Entrevista

As políticas de austeridade en Europa estanlle dicindo ás persoas dúas cousas: que son culpables da crise porque estiveron vivindo por riba das súas posibilidades e que teñen que pagar por iso.

Susan George reflexiona nesta entrevista acerca das diferenzas de clase e da guerras de clases, a importancia da educación e o seu papel na construción da democracia. Comparte o seu punto de vista da crise e as razóns polas que España se converteu nunha "rata de laboratorio". Cre na tradición intelectual de Europa e ofrece algunhas reflexións sobre os logros posibles.

Vía tni.org

Os erros do FMI

Artigo de José María Mella, Catedrático da Universidade Autónoma de Madrid e membro do colectivo EconoNuestra

Dous documentos recentes do FMI (Fondo Monetario Internacional) recrudeceron o debate, existente desde hai xa moitos anos, sobre o efecto das reducións ("recortes") do gasto público no ritmo de crecemento da economía. Estes documentos son Perspectivas Económicas Mundiais (outubro de 2012) e Erros de Predicción do Crecemento e Multiplicadores Fiscais (Xaneiro de 2013).

A relevancia do debate é evidente, porque as súas conclusións afectan directamente ás predicciones realizadas sobre o crecemento das economías, ás políticas económicas prescriptas polo organismo internacional aos gobernos e, sobre todo -que é ao final o que conta-, ás condicións de vida e de traballo de decenas de millóns e millóns de cidadáns.

Nos citados documentos conclúese, trala aplicación das técnicas de cálculo ao uso, que os "pronósticos do FMI subestimaron significativamente o incremento do desemprego e a caída no consumo privado e o investimento asociados á consolidación fiscal"; aínda que, escapando a toda lóxica, tamén se afirma que estes "resultados non implican que a consolidación fiscal -así chama o FMI aos "recortes"- sexa indeseable".

(...) O primeiro erro é o relativo á subestimación dos "multiplicadores fiscais"; isto é, os efectos dos cambios nos gastos públicos -os "recortes"- sobre o crecemento económico. O FMI supuxo que o multiplicador fiscal era aproximadamente 0,5: por cada euro de "recorte" do gasto público, a economía decrecería 50 céntimos. Pero, en realidade, o efecto negativo non foi de 0,5 senón de 1,7 ou ata máis. Isto quere dicir que a economía decreceu moitísimo máis do esperado, como mínimo tres veces máis.

(...) O segundo erro é que, no caso dos países europeos que aplican todos e simultáneamente políticas de austeridade, non ten moito sentido utilizar multiplicadores fiscais nacionais. Habería que utilizar multiplicadores fiscais europeos, porque os efectos contractivos das reducións de gasto de cada país transmítense vía caída do comercio a todos os países. Outra razón que abunda na idea de que os multiplicadores son moito maiores que os esperados.

O terceiro erro consiste en que os multiplicadores son maiores tamén do esperado pola ausencia dunha política monetaria do Banco Central Europeo centrada no crecemento e o pleno emprego, que puidese contrarrestar os efectos contractivos dos "recortes" de gasto. De novo a realidade é tozuda e mostra que o diñeiro non chega á economía real de familias e empresas, senón que se queda en mans dos bancos.

Ver artigo completo>>

Juncker: "Os axustes en Europa deseñáronse para que caesen sobre os máis débiles"

Vía ieco.clarin.com

O presidente do Eurogrupo despediuse do cargo acusando ao norte de Europa de aproveitar a crise provocada pola austeridad nos países do sur: "Algúns se están fartando do dictado alemán"

O escritor austríaco Stefan Zweig dicía que "veracidade e política de cando en cando viven baixo o mesmo teito". O xoves foi un deses días estraños. Na súa última comparecencia ante o Parlamento Europeo como presidente do Eurogrupo, Jean-Claude Juncker, estendeuse nunha diatriba contra os axustes. As súas palabras non eran as usuais para un político de Bruxelas. Moito menos para quen presidiu durante anos o grupo que reúne aos ministros de Finanzas da Eurozona.

O tamén primeiro ministro de Luxemburgo queixouse de que os axustes deseñáronse para caer sobre os máis débiles" e acusou aos ministros de Finanzas europeos de seguir o dictado de institucións "cuxa legitimidad democrática non é clara", como a Comisión Europea, o BCE e o FMI.

Que non estaba de acordo co ritmo dos axustes "impostos a algúns países" foi o máis suave que dixo. No seu improvisado discurso de despedida (deixa o cargo en febreiro), o que ata agora era un europeísta tranquilo e pouco dado a separarse dos dictados Berlín, acusou a algúns países do bloque de beneficiarse da crise por dous males que afectan aos países do sur: o risco país e a fuga de capitais.

A sospeitosa liquidación das caixas

Entrada publicada por Andreu Missé no blog "Alternativas Económicas" de el diario.es 

A crise financeira aproveitouse en España para liquidar de facto ás caixas de aforros sen ningún fundamento económico ou xurídico. É certo que neste tipo de entidades cometéronse gravísimas irregularidades. Pero anomalías moi graves como foi o caso das participacións preferentes rexistráronse tamén na banca. Os problemas nas caixas de aforros non teñen tanto que ver coa súa denostada natureza xurídica (entidades sen ánimo de lucro, que carecen de accionistas e xa que logo non hai que remuneralos, e que destinan unha parte dos seus beneficios a obras sociais) senón co que fixeron con elas os executivos que as patrimonializaron ou os políticos que se apropiaron delas como brazo executor, segundo os casos.

Resulta neste sentido bastante sospeitosa a esixencia da Unión Europea de que as caixas de aforros non poderán controlar aos bancos aos que transferiron unha parte das súas actividades (vía Memorando de Entendemento). É dicir, deberán reducir a súa participación nos bancos que controlan a menos do 50% do capital. La Caixa, por exemplo, non podería ter un control maioritario do seu banco Caixabank. Cal é o fundamento desta limitación que o Goberno trata agora de sortear?

O Tratado da UE foi sempre neutral no que incumbe ao réxime de propiedade das empresas ás que trata por igual xa sexan públicas ou privadas. Por outra banda, en Europa existen importantísimas entidades financeiras de natureza mutual (entidades sen ánimo de lucro con achegas dos seus asociados para prestar servizos) ou pública, que non tan só teñen unha longa traxectoria de eficiencia, senón que resistiron moito mellor a crise que os bancos.

Como funciona o Banco Central Europeo?

ACCIÓN SOCIAL Y SOLIDARIA UCA

A maior estafa da historia da humanidade

Este vídeo é un achegamento ao funcionamento dos bancos, á súa historia e á orixe desta crise que, en realidade, é a maior estafa levada a cabo na historia da humanidade.

ñ

Los amos del mundo

Los amos del mundo.

Las armas del terrorismo financiero

Vicenç Navarro e Juan Torres López

Unha análise rigorosa dos mecanismos en que se basea o poder da banca e dos grupos económicos que dominan o mundo, e a explicación con palabras sinxelas dos segredos dunha globalización financeira insolidaria e irracional.

Para Todos la 2 - Entrevista: Vicenç Navarro y Juan Torres

• 
  

As limitacións do pensamento económico

Artigo de Vicenç Navarro que sinala como a excesiva disciplinariedade do mundo académico español obstaculiza a comprensión da crise financeira e económica actual.

...Hoxe, para entender o que ocorre na Unión Europea non é suficiente con saber de economía. Hai que saber da distribución do poder nas nosas sociedades, que é un tema máis político que económico. E aí está un dos grandes problemas do mundo académico español: a súa excesiva disciplinariedade.

Ver artigo completo >>

O ABCD da crise alimentaria

Artigo de Gustavo Duch (Palabre-ando)

Hai unhas semanas, coincidindo co Día Mundial da Alimentación, alertóusenos dunha nova subida de prezo dos alimentos, con repercusións que xa se contabilizan nos rexistros funerarios dos países máis vulnerables, especialmente no Sahel. O argumento difundido, as malas colleitas que tivo a agroindustria este ano en Estados Unidos, xa sabemos que é metade mentireiro, metade incompleto, e por sorte a información amplíasenos e as verdadeiras causas afloran: o prezo da materia prima sobe -como nas anteriores crises alimentarias- por (a) as grandes cantidades de cereais que se destinan a elaborar combustibles (recordan hai seis e sete anos cando se advertiu dos inconvenientes desta nova tecnoloxía?) (b) pola especulación que das futuras colleitas se fai nas bolsas financeiras; e (c) -isto é máis novo- pola cada vez maior cantidade de terra fértil que está pasando das mans campesiñas ao patrimonio de bancos, empresas e fondos de investimento.

Quen está en todos eses negocios á vez? Quen hai detrás da carne, do pan, da pasta, do leite?... e non o sabemos? Quen ten no mesmo local andeis repletos de agrocombustibles feitos de millo, lineais con pensos de soia para o engorde de animais e, un corredor máis aló, unha mesa cun xestor que ofrece pensións ligadas á compra de hectáreas en Etiopia ou bonos financeiros referenciados ao prezo do trigo? Os catro "compro, vendo e especulo" da comida aos que me refiro son, por esta orde: ADM, Bunge, Cargill e Dreyfus, coñecidos polas súas iniciais como os ABCD da comercialización de materia prima. Catro empresas con sede nos Estados Unidos que, se inicialmente conseguiron dominar e controlar o mercado mundial dos grans básicos, cereais e leguminosas, foron ampliando nos últimos anos os seus negocios a estas novas áreas.

Bancos: culpables y rescatados

Reportaxe de "La Sexta Columna" que mostra a vergoñosa situación actual dos bancos españois e estuda en profundidade o por que dos seus rescates levados a cabo polo Goberno. Bancos e caixas que financiaron unha burbulla inmobiliaria asasina, bancos e caixas que estiveron ao servizo dos soños megalómanos de políticos, caciques locais e promotores inmobiliarios e agora as consecuencias dos seus actos témolas que pagar os cidadáns.

A verdadeira historia do Club Bildelberg

Prólogo

Todo o que estea interesado en saber máis sobre os poderes fácticos que gobernan o mundo e inflúen na vida de todos os seus habitantes quedará impresionado con este libro de Daniel Estulin.
Daniel e eu colaboramos durante anos perseguindo a Bilderberg, a organización secreta internacional integrada por líderes políticos, financeiros e corporacións multinacionais. 

En moito do que escribín sobre Bilderberg durante os últimos anos usei información obtida por Danny. Sen a súa axuda, American Free Press non podería saber onde se celebraría a reunión do Club Bilderberg en 2005. 

O traballo de Daniel é máis académico que o meu. Cita os feitos en toda a súa crueza e acredita as súas fontes en notas. Eu improviso co que sei directamente de fontes procedentes de Bilderberg e confíome ao xuízo da Historia que, ata agora, foi amable comigo. aprendín moito sobre Bilderberg lendo partes do manuscrito de Daniel antes da súa publicación. Se, logo de perseguir ao Club Bilderberg por toda Europa e Norteamérica 

durante trinta anos, o libro de Daniel aínda ten cousas que ensinarme, pode vostede apostar a que todo o mundo aprenderá cousas nel e, ademais, atopará esa aprendizaxe fascinante. 

Este libro produciralle reaccións que irán da fascinación ao ultraxe. E en canto vire vostede esta páxina, comezará unha emocionante viaxe polos intestinos do Goberno Mundial na sombra. 

JIM TUCKER

Podes descargar o libro neste enlace.

Tráiler da película - documental