LA MAREA -

Quen somos?

      La Marea é unha revista mensual en papel e un medio dixital diario que apostan polo periodismo rigoroso e comprometido, as reportaxes en profundidade e a cultura. O noso obxectivo é ofrecer información libre de intereses empresariais e políticos cuns principios editoriais claros: a liberdade, a igualdade, a laicidade, a defensa do público, a soberanía dos pobos, a economía xusta, a rexeneración democrática e a denuncia da ilexitimidade da monarquía, a memoria histórica, a cultura libre, o traballo e a vivenda dignos e o respecto polo medio. Cremos en predicar co exemplo sobre os valores que defendemos de portas para fóra. Por iso, temos un código ético que nos impide aceptar publicidade que contradiga os nosos principios editoriais. Non aceptamos anuncios de bancos que executan desafiuzamentos nin de empresas que invisten en armas; tampouco publicamos anuncios sexistas, racistas ou que menoscaben a dignidade humana, como é o caso dos anuncios de prostitución.

A COOPERATIVA MásPúblico

      A editora de La Marea é MásPúblico sociedade cooperativa, unha empresa que se formou tras o peche da edición en papel do diario Público e o despedimento, en condicións abusivas, do 85% dos seus traballadores. Un grupo deles, coa colaboración de moitos lectores do diario, xerou entón a idea que se plasmou nesta web e na revista que podes encontrar, a partir do último venres de cada mes, nos quioscos de Madrid, Barcelona, Sevilla, Granada, Córdoba, Alicante e Valencia, así como en puntos de venda de medio centenar de localidades. Esta fórmula de cooperativa formada por lectores e traballadores -inédita en España- permite desvincular o diario de intereses empresariais e políticos.

Lo que debes saber para que no te roben la pensión

O que debes saber para que non che rouben a pensión 

Vicenç Navarro, Juan Torres López

Este libro trata de poñer as cousas no seu sitio explicando da forma máis clara posible o que hai detrás de todo ese catastrofismo.

Hai xa anos que se iniciou un claro ataque ás pensións públicas, un dos dereitos máis apreciados pola poboación. Para iso difundiuse ata a saciedade un discurso catastrofista que a base de ser repetido calou fondo na xente: a sociedade faise vella e dentro duns anos non haberá traballadores abondo para financiar as pensións, así que convén subscribir canto antes fondos privados.

Estas ideas adóitanse presentar acompañadas de informes sesudos que auguran un déficit insoportable para a Seguridade Social e a súa gran difusión mediática fai que a opinión pública remate por crer que o seu futuro está no aire.

A realidade é que este discurso carece de fundamento científico, está moi ideoloxizado, preséntase sen probas e, ata o momento, todas as súas predicións foron desmentidas polos feitos. Para disimulalo, siléncianse as análises dos que demostran que a viabilidade e o futuro das pensións teñen que ver con outros factores, que non se teñen en conta para poder xustificar así a súa progresiva privatización.

Vía Lecturalia.com

É a Renda Básica unha utopía?

Juan Antonio González – Attac Oviedo

(...) Nestes tempos que corren, sería unha ilusa utopía establecer unha Renda Básica (RB) na España actual? Non debemos falar de ilusións utópicas cando unha RB xa existe nalgúns países como Alaska ou Irán (aínda que neste último caso a renda vai destinada á familia e non ao individuo); non debemos facelo porque en España, dous estatutos de autonomía recollen unha "renda mínima de cidadanía" (o catalán e o valenciano), non debemos facelo cando o Parlamento Vasco aproba con amplo consenso político, un relatorio sobre a RB, para que unha comisión de traballo a examíne. En fin, non debemos facelo cando o 28 de abril de 2009 créase unha subcomisión parlamentaria nas Cortes españolas para o estudo da viabilidade da implantación dunha RB.(...)

(...) En España sobreviven no 2011, dez millóns de pobres. A marzo do 2013, as dez primeiras fortunas do este país (repito só as dez primeiras) son homes e mulleres que atesouran preto dos noventa e dous mil millóns de dólares, un remanente bastante parecido á actual fraude fiscal, unha cantidade de diñeiro que acabaría coa severa pobreza neste país. Previa reforma fiscal, existe diñeiro suficiente para financiar unha RB; máis aínda, si tal reforma se puxese en marcha e aflorase o diñeiro "B", poderíase levar a término a RB sen que fose necesario unha maior presión fiscal, tan só é cuestión de vontade política. Un pacto social debe ser instrumentado recoñecendo que o mercado por si só non é unha alternativa á distribución da renda.

Ver artigo completo >>

Rede Renda Básica

A privatización da sanidade

Artigo publicado por Vicenç Navarro no diario digital EL PLURAL, 4 de febreiro de 2013

Este artigo mostra a enorme ineficiencia económica e falta de sensibilidade ao usuario do sistema sanitario privado de Estados Unidos.

A aqueles políticos e economistas que desexan privatizar a sanidade, utilizando o argumento de que a sanidade privada é mellor que a pública, aconséllolles que estuden o sistema sanitario estadounidense, onde o seu financiamento é predominantemente privado, xestionándose a través de compañías de seguros privadas, tal como están suxerindo que se faga os partidos conservadores e liberais en España e na Unión Europea. É un sistema que coñezo ben, como resultado de vivir naquel país durante moitos anos, tendo intentado cambialo cando a Sra. Hillary Rodham Clinton pediume que a axudase, integrándome no seu grupo de traballo na Casa Branca, sendo o seu  obxectivo precisamente cambiar aquel sistema para facelo máis equitativo e máis eficiente, pois é un dos sistemas sanitarios máis ineficientes e menos equitativos dos hoxe existentes. Só basta citar algúns datos para velo.

Qué hacemos con la educación

Que educación queremos?

Aínda que talvez sexa mellor preguntar: que sociedade queremos? En tempo de recortes e contrarreforma, que futuro nos depara o maior ataque á educación en democracia?

Que sociedade queren construír quen apostan pola privatización, a segregación e o desmatelamento da pública? Fronte a unha escola baseada na exclusión, a desigualdade, o elitismo disfrazado de excelencia e o sometimiento ao mercado, nin nos resignamos nin nos conformamos con salvar os mobles: apostamos por que educar sexa moito máis que estudar para superar exames: educar para saber, para pensar, para ser libres; educar para a convivencia e para construír unha democracia mellor.

Que educación queremos?

Que sociedade queremos construír?

Que facemos?

Vía quehacemos.org

Estudar a carreira en Francia é cinco veces máis barato que en España

O prezo público dun grado universitario en Francia é de 181 euros ao ano fronte aos máis de 1.000 euros de media en España.

Aumenta case un 20% o número de estudantes españois que marchan a universidades públicas francesas por motivos económicos.

Os altos prezos das taxas universitarias en España comezan a provocar unha emigración ao estranxeiro motivada non só por razóns académicas senón económicas. O Goberno francés rexistra un incremento de case o 20% no número de alumnos españois que nos dous últimos cursos optou por matricularse nalgunha das 80 universidades públicas do país veciño. O prezo público dun grado universitario en Francia é de 181 euros ao ano fronte aos máis de 1.000 euros de media en España.

As facultades de París, seguidas polas de Burdeos, Montpellier, Lyon e Toulouse son as que máis atraen aos universitarios españois que miran ao país veciño para matricularse en carreiras relacionadas con Linguas e Ciencias Humanas, ademais do área de ciencias sanitarias, como Medicina, Fisioterapia e Enfermería, e Enxeñeirías.

Os datos de CampusFrance en España, unha axencia pública dependente dos ministerios de Asuntos Exteriores e de Educación Superior do Goberno francés, confirman que os españois son os estudantes estranxeiros cuxa presenza máis se incrementou nas universidades públicas francesas nos dous últimos anos. En termos absolutos trátase dun número aínda discreto (5.740 alumnos o curso pasado) pero si marca un cambio de tendencia significativo, ata o extremo de que o servizo de Cooperación Universitaria da embaixada de Francia en España está realizando un estudo estatístico sobre o perfil e motivaciones destes alumnos.

"Polas peticións de información e matrícula que recibimos, o principal motivo que esgrimen os estudantes españois é o económico. Aseguran que as taxas universitarias en España son moi caras e buscan a oportunidade de estudar noutro país onde esas matrículas son máis baratas. E efectivamente, así é en Francia, onde temos un sistema de financiamento público da educación superior a cargo do Goberno que supera en máis dun 80% o custo desas matrículas", sinalou á SER a responsable de CampusFrance en España, Jessica N'koumba.

Como funciona o Banco Central Europeo?

ACCIÓN SOCIAL Y SOLIDARIA UCA

A saúde das nacións

Un estudo de Sören Holmberg e Bo Rothstein (link) explora os efectos que distintas macro-variables teñen sobre unha serie de indicadores estándar de saúde nunha mostra de máis de 120 países (con datos procedentes da Organización Mundial da Saúde e dispoñibles aquí). Son indicadores variados: algúns obxectivos - como a esperanza de vida e os niveis de mortalidad infantil ou durante o parto - e outros de natureza subjxectiva - como as expectativas e as percepcións subxectivas sobre a súa saúde que teñen os cidadáns do país (...)

(...) Canto máis diñeiro público un país inviste en sanidade, maior é a esperanza de vida. A relación positiva entre sanidade pública e esperanza de vida parece que resulta evidente. Algo similar ocorre con outros indicadores de saúde. De forma bastante clara parece que o diñeiro que un país gasta na sanidade pública tradúcese nunha poboación con mellor saúde.

Pero, sorprendentemente, o mesmo non ocorre coa sanidade privada. Un país que gaste moito ou pouco diñeiro en sanidade privada non parece trasladarse nunha maior esperanza de vida. A relación case parece negativa - aínda que non é estatisticamente robusta. En todo caso, e como mínimo, investir recursos en (a teóricamente máis eficiente) sanidade privada non parece unha opción moi saudable si pensamos no interese dos cidadáns dun país no seu conxunto. Como mostran Holmberg e Rothstein, algo similar sucede con outros indicadores de saúde. Poida que a sanidade privada beneficie moito a uns poucos cidadáns, pero non parece beneficiosa para a gran maioría (...)

Ver artigo completo no blog Piedras de papel en el diario.es

É país para vellos

Artigo publicado hoxe en el diario.es por Antonio Orejudo

Nesta España atemorizada e estupefacta o persoal sanitario da Comunidade de Madrid estanos dando a todos unha lección de coraxe e resistencia. Non só estou orgulloso del; tamén estou conmovido porque cando sae á rúa e rodea a Asemblea de Madrid non só loita polo seu posto de traballo, senón tamén polo espírito universal e gratuito dun dos sistemas de saúde publica máis baratos e eficaces do mundo. A súa exposición pública é tanto máis meritoria canto peor é a calaña dos cipayos que presiden a Comunidade e dirixen a consellería correspondente. Hai moitos ollos postos en Madrid. Si os intereses privados pasan aquí por encima dos públicos, antes ou despois sucederá o mesmo no resto de comunidades, incluído o paraíso socialista de Andalucía.

Pero o formidable éxito da marea branca fai máis evidente e doloroso o relativo fracaso da marea verde. Xa non nos acordamos, pero antes de que esta pandilla de buhoneros puxese o noso sistema de saúde pública en almoneda, o PP de Madrid, coa exseñora á cabeza, concentrou todas as súas enerxías en deteriorar un pouco máis o ensino público para que deixase de facerlle competencia á concertada. O plan era - como o sería logo na sanidade - disuadir ás clases medias de que matriculasen aos seus fillos nos colexios públicos - que quedarían reducidos a un servizo mínimo e caritativo para os pobres -, e dirixir todo ese volume de negocio cara á concertada, se é posible relixiosa, e cara aos colexios de pago.

España terá 18 millóns de pobres en 2022

13/12/12

• Intermón Oxfam alerta nun informe sobre a escalada da pobreza e a desigualdade no país, froito das actuais políticas de austeridade.

• España lidera a desigualdade social en Europa, unha brecha que se disparará nos próximos anos.

• A aplicación da Taxa sobre Transaccións Financeiras en España recadará entre 2.000 e 5.000 millóns de euros. Seguir lendo>>

Artigo publicado en el diario.es 

O “expolio” social do que non se fala

Vicenç Navarro - Consello Científico de ATTAC España

Este artigo mostra a gravidade da situación fiscal en España e da súa enorme regresividade (ben documentada nun informe recente da Fundación 1º de Maio) que determina que as rendas do capital estean especialmente beneficiadas creando un buraco nas contas do estado que intenta resolverse a base de recortes nas transferencias e servizos públicos do estado do benestar.

Seguir lendo >>